سایت تفریحی ممسنی

سایت تفریحی

امام حسین (ع) : بخشنده ترین مردم کسی است که در هنگام قدرت می بخشد.
جمعه ۳۰ فروردین ۱۳۹۸

بزرگترین شاهکارهای عالم هنر

  • آپدیت
  • دسته بندی : دسته‌بندی نشده نویسنده : m.eghbali تاریخ : چهارشنبه ۷ فروردین ۱۳۹۸

بزرگترین شاهکارهای عالم هنر

تنها بخشی از شاهکارهای هنری که قبل از دوره مدرن توسط هنرمندان خلق شده‌اند امروزه در دسترس هستند و بسیاری از آنها یا ناپدید، دزدیده و یا گم شده‌اند و یا به دست فراموشی سپرده شده‌اند. در این مطلب به آثار هنری اشاره خواهیم کرد که ممکن است روزی پیدا شوند و دنیای هنر را تکان دهند.

 تنها بخش کوچکی از آثار هنری که توسط هنرمندان پیشامدرن خلق شده‌اند امروز باقی مانده و دسترس هستند. بسیاری از این شاهکارهای هنری قطعا نابود شده‌اند و سند نابودی آنها در کتاب‌های تاریخی موجود است، اما آنچه قوه تخیل ما را بیشتر تحریک می‌کند آثاری هستند که گم شدند، دزدیده شدند،‌ پنهان شدند و یا فراموش شدند. در زیر به این دست آثار هنری اشاره خواهیم کرد که ممکن است روزی پیدا شوند و دنیای هنر را تکان دهند.

*در میان آثار هنری گمشده جهان هیچ اثری به اندازه نقاشی دیواری «نبرد آنگیاری» اثر «لئوناردو داوینچی» معروف نیست. این نقاشی در سال ۱۹۰۵ بر روی دیواری در سالن بزرگ اجتماعات قصر وکیو در فلورانس ایتالیا ایجاد شد. این اثر هنری در واقع دوئلی میان «داوینچی» و «میکل آنژ» بود که سفارش خلق صحنه نبردی دیگر را روی دیوار رو به رو بر عهده گرفته بود. اما نقاشی «نبرد آنگیاری» که در زمان خلع قدرت خاندان مدیچی در فلورانس سفارش داده شده بود هیچگاه تمام نشد. با بازگشت آنها به قدرت «کوزیمو مدیچی» به معمارش «جورجیو وازاری» سفارش داد که سالن بزرگ ساختمان شهرداری را نوسازی و آن را بزرگ کند و دیوارهای ان را با نقاشی‌هایی از فتوحات خاندان «مدیچی» تزئین کند. اما احتمال کمی وجود دارد که «وازاری» که اولین مورخ هنری و از تحسین‌کنندگان «داوینچی» بود روی نقاشی او را دوباره با یک نقاشی دیگر پوشیده باشد. او برای آیندگان نشانه‌هایی قرار داده است! در سالن عظیم “پانصد” (سالونه دی سینکسنتو) قصر وکیو تنها دو کلمه را می‌توان دید: “جستجو کنید و پیدا خواهید کرد”

بزرگترین شاهکارهای عالم هنر که گم شدند

«نبرد آنگیاری»

*«ماسامونه» معروف‌ترین شمشیرساز ژاپن در اوایل قرن چهاردهم میلادی شمشیری افسانه‌ای به عنوان زیباترین شمشیر ساخته شده تا به امروز را ساخت. این شمشیر طی قرن‌ها در مبارزات استفاده می‌شد و نامش را از یکی از صاحبان خود در قرن هفدهم به نام ژنرال «هونجو شیگیناگا» گرفته است. روایت است که یک سامورایی به ژنرال «هونجو» حمله می‌کند و کلاه‌خود او را تنها با یک ضربه به دو نیم می‌کند اما ژنرال در نهایت پیروز نبرد می‌شود و شمشیر سامورایی را به عنوان پاداش می‌گیرد. این شمشیر در سال ۱۹۳۹ به عنوان یکی از گنجینه‌های ملی ژاپن شناخته شد اما این شمشیر در ژانویه ۱۹۴۶ همراه با مجموعه‌ای از ۱۵ شمشیر دیگر توسط فردی که ظاهرا یک افسر متحد آمریکایی بوده ناپدید شد و تا به امروز نشانی از آن نیست.

*در ماه مارس ۱۹۹۰، ۱۳ شی از با ارزش تقریبی ۵۰۰ میلیون دلار از موزه “ایزابلا استوارت گاردنر” در بوستون آمریکا به سرقت رفتند که در میان آنها آثاری از نقاشان نامداری چون «ادوار مانه» و «یوهانس فرمیر» وجود داشت. از این سرقت به عنوان بزرگترین دزدی تاریخ یاد می‌شود و هنوز پس از گذشت سال‌ها نشانی از این آثار نیست. اخیرا پاداش پیدا کردن این آثار هنری مسروقه از ۵ به ۱۰ میلیون یورو افزایش یافته است. گفته می‌شود کسانی که از محل نگهداری این آثار هنری باخبر بوده‌اند دیگر در قید حیات نیستند و مگر این که فردی به صورت تصادفی آنها را مجددا پیدا کند.
نقاشی گمشده “Chez Tortoni” از “ادوار مانه ”

بزرگترین شاهکارهای عالم هنر که گم شدند

پاداش پیدا کردن این تابلو ۱۰ میلیون دلار است

نقاشی مشهور «ستایش بره» اثر «یان ون آیک» فنلاندی، به تنهایی رکورددار آثار هنری است که بیشترین بار به سرقت رفته‌اند. این نقاشی رنگ روغن در طول شش قرن ۱۳ بار مورد مستقیم جرائم بوده است و شش بار به صورت کلی و یا بخشی از آن به سرقت رفت (در رده دوم نقاشی “یاکوب دگین” اثر «رامبرانت» قرار دارد که چهار بار به سرقت رفته است). تمام ۱۲ بخش (پَنل) نقاشی «ستایش بره» در حال حاضر دست‌نخورده هستند و تنها یک پَنل از آن اصل نیست. این پَنل که تصویرگر “قضات صالح” است در قسمت پایینی و سمت چپ تابلو قرار داشت که در سال ۱۹۳۴ ربوده شد و هیچگاه پیدا نشد. این پَنل سال‌ها در بخشی از یک کلیسای کوچو در مناطق روستایی بلژیک آویزان بوده است اما از محل نگهداری کنونی آن اطلاعاتی در دسترسی نیست. نقاشی «ستایش بره» هم‌اکنون در مکان اصلیش در کلیسای “سنت باوو” در گنت بلژیک نگهداری می‌شود.

بزرگترین شاهکارهای عالم هنر که گم شدند

“ستایش بره” اثر “یان ون آیک”

*نقاشی «تولد عیسی در حضور قدیس فرانسیس و قدیس لاورنس» از «کاراواجو» نقاش شهیر ایتالیایی در رتبه اول فهرست آثار هنری تحت تعقیب اف‌بی‌آی قرار دارد. این اثر هنری در سال ۱۶۹۶ از کلیسای «سن لونرزو» در شهر پالرمو ایتالیا به سرقت رفت. این نقاشی توسط گروه‌های تبهکاری مافیای ایتالیا ربوده شد و حتی یک خبرنگار بریتانیایی به نام «پیتر واتسون» تا مرز پیدا کردن آن پیش رفت. یکی از خبرچین‌های مافیا بعدها مدعی شد این نقاشی بر اثر زلزله آسیب جدی دیده و خوارک خوک‌ها شد، ادعایی که امیدواریم درست نباشد.

بزرگترین شاهکارهای عالم هنر که گم شدند
“تولد عیسی” از “کاراواجو”

*نقاشی «شاعر فقیر» اثر «کارل اشپیتسوگ» آلمانی در سال ۱۹۷۶ در قالب یک پرفورمنس آرت و توسط یک هنرمند هلندی به نام «یولای» از گالری ملی برلین دزدیده شد و به خانه یک خانواده فقیر و مهاجر ترکیه‌ای برده شد و روی دیوار آن نصب شد. «یولای» سپس به گالری زنگ زد و آنها را از ماجرای این سرقت باخبر کرد و در نهایت چون این حرکت یک پرفورمنس آرت بود اثر نقاشی دوباره به گالری برگردانده شد. اما این پایان کار نیست و این نقاشی این بار در سال ۱۹۸۹ به صورت واقعی دزدیده شد و دیگر اثری از آن نیست. این نقاشی بسیار مورد علاقه «آدولف هیتلر» بود.

بزرگترین شاهکارهای عالم هنر که گم شدند
“شاعر فقیر” اثر “کارل اشپیتسوگ”

*کتاب‌های نقاشی «جورجیو وازاری» نقاش، نویسنده، مورخ و معمار ایتالیایی را شاید بتوان مهم‌ترین اثری دانست که می‌تواند در “موزه آثار هنری گمشده” به نمایش گذاشته شود. این موزه متحرک مجموعه‌ای از ۱۲ کتاب بزرگ است که «واساری» در آن نقاشی‌هایی که از هنرمندان معروف قرن ۱۴ تا ۱۶ میلادی چون «میکل‌آنژ» و «جوتو» جمع کرده چسبانده است. «وازاری» تصاویر و موتیف‌های خودش را نیز بر اساس سبک این هنرمندان به این مجموعه کتاب افزود. امروز تنها تعداد انگشت‌شماری از صفحات این کتاب‌ها موجود است. مجموعه کامل این کتاب‌ها در صورت پیدا شدن گنجینه بسیار ارزشمندی خواهد بود.

بزرگترین شاهکارهای عالم هنر که گم شدند
صفحه‌ای از کتاب بزرگ نقاشی‌های “جورجیو وازاری»

*از میان هفت عجایب دنیای باستان تنها هرم بزرگ جیزه در مصر باقی مانده است اما ممکن است باغ‌های معلق بابل نیز همچنان وجود داشته باشند. باستان‌شناسان اخیرا متوجه شده‌اند که باغ‌های تراس‌دار شاهان آشوری ممکن است اصلا در بابل نبوده باشند و در شهر نینوا واقع شده باشند. زمانی که گروه تروریستی داعش بخش‌هایی از موصل عراق را تخریب کرد، سهوا ساختارهایی ناشناخته از نینوا در دوران باستان را نمایان کرد که پیش از این زیر خاک مدفون بودند. برخی از محققان معتقدند این ساختارها بخشی از باغ‌های تراس‌داری هستند که با توصیفات باغ‌های معلق که گفت می‌شود در بابل قرار داشته‌اند همخوانی بیشتری دارد.

بزرگترین شاهکارهای عالم هنر که گم شدند

*حراجی متعلقات «ایو سن لورن» طراح مد مشهور فرانسوی در سال ۲۰۰۹ با اعلام به فروش گذاشتن دو مجسمه برنزی خبر ساز شد. این دو مسجمه برنزی سر موش و خرگوشی بودند که پیش از این در فواره کاخ قدیمی و تابستانی پکن نصب شده بودند. این کاخ در سال ۱۸۶۰ توسز سربازان بریتانایی و فرانسوی غارت شد و این دو مجسمه از آن زمان تاکنون گمشده باقی مانده‌اند. هم‌اکنون هشت سر حیوان برنزی از این مجموعه در موزه‌های چین در معرض دید عموم قرار داند اما از مجسمه‌های مار، گوسفند، خروس و اژدها بعلاوه مجسمه‌های موش و خرگوش خبری نیست.


لباس های محلی استان های ایران

  • آپدیت
  • دسته بندی : دسته‌بندی نشده نویسنده : m.eghbali تاریخ : سه شنبه ۲۸ اسفند ۱۳۹۷

لباس های محلی استان های ایران

لباس محلی ، لباس های محلی
لباس محلی هر قوم نماد و نشانه آن قومیت می باشد که نزد آن ها ارزش والایی دارد و حتی بین پیر و جوان فرق نمی کند تمامی گروه ها به این لباس های محلی علاقه دارند ، زیرا آنها را پدر ها و پدر بزرگ ها پوشیده اند و تن کردن آن ها قطعا برای تمامی سنین خالی از لطف نیست.لباس محلی

لباس های محلی استان های ایران

پوشش محلی ایرانی ها یکی از زیباترین پوشش ها می باشد که بر روی زبان خارجی های نیز این قضیه جاری است.

لباس محلی قوم های مختلف در ایران

لباس محلی هر قوم نماد و نشانه آن قومیت می باشد که نزد آن ها ارزش والایی دارد و حتی بین پیر و جوان فرق نمی کند تمامی گروه ها به این لباس های محلی علاقه دارند ، زیرا آنها را پدر ها و پدر بزرگ ها پوشیده اند و تن کردن آن ها قطعا برای تمامی سنین خالی از لطف نیست.لباس محلی

لباس محلی

لباس محلی مردان کورد

چوخه: نیم تنه ای پنبه ای یا پشمی است که در ناحیه سقز، بانه و مریوان به آن «که وا» می گویند و درسنندج آن را «چوخه» می نامند.

پانتول:شلواری گشاد با دم پای تنگ است که «رانک» نیز نامیده می شود.

ملکی:نیم تنه ای بدون یقه است که از پایین نیم تنه تا بالا به وسیله دکمه بسته می شود.

لفکه سورانی:پیراهنی با آستین فراخ و بلند و زبانه ای مثلث شکل در انتهای آستین است که آن در حال عادی دور مچ یا بازو می پیچند.

شال:که به آن «پشتون» و «پشتینه» نیز می گویند، پارچه ای است تقریباً به طول ۳ تا ۱۰ متر که بر روی لباس در ناحیه کمر بسته می شود.

دستار:یا «کلاغه» که به آن «دشلمه»، «مندلی»، «رشتی»، و «سروین» (سربند) نیز می گویند و مردان به جای کلاه از آن استفاده می کنند.

فرنجی: یا «فره جی» که ویژه مردان ناحیه اورامانات است و از نمد ساخته و آماده می شود.

کله بال:نوعی از نمد پوششی است که چوپانان در مناطق چرای گله در صحرا استفاده می کنند.

پیچ و کولاو: کلاه محلی کردها را که معمولاً زنان کرد ان را با دقت و ظرافت خاصی و با نقش و نگارهایی بر جایی مانده از فرهنگ اصیل کردی می بافند معمولاً به رنگ هایی سیاه و سفید و به دو صورت کلاه بلند و تخت بافته می شود و در دست مصرف کنندگان قرار می گیرد البته بنا به گفته پیشینیان و به اعتقاد آن ها مرد نباید سرش لخت باشد.

پیچ:دستمالی است سیاه و سفید که با گذاشتن کلاه روی سر به دور کلاه پیچانده می شود و در قسمت پشت سر در درون دستمال قرار داده می شود تا شل نشود البته برادران بارزانی پیچ و کولاو شالشان به رنگ قرمز می باشد. البته اعراب نیز از این شال چه سیاه و سفید و چه قرمز رنگ برای پوشش خود استفاده می کنند.

کلاش: پاپوشی است به رنگ سفید که با ظرافت کامل توسط برادران هورامانی ساخته می شود که از بدبو شدن پا جلوگیری می کند و پا را خنک نگه می دارد از خصوصیات ان فصلی بودن ان است و نمی توان از ان در فصل زمستان ویا فصول باران زا استفاده کرد.

لباس های محلی ایرانی – پوشش مردان و زنان کرد

لباس محلی زنان کورد

جافی: شلواری همانند شلوار مردان است. این شلوار را زنان کرد، به ویژه زنان روستایی، هنگام کار می پوشند. در سایر مواقع، زنان شلوار گشاد از جنس حریر به پا می کنند.

کُلُنجِه:نیم تنه ای است که روی پیراهن بلند می پوشند و رد اورامان آن را «سوخمه» می نامند و از پارچه زری یا مخمل دوخته می شود.

شال:از پارچه ای زیبا بر روی لباس در ناحیه کمر بسته می شود.

کلاو: یا کلاه که از جنس مقوا و به شکل استوانه ای کوتاه است که آن را با پولک هایی رنگین به صورت بسیار زیبایی تزیین می کنند.

 

کُلکه:روسری یا دستاری است که به جای کلاه مورد استفاده زنان قرار می گیرد کلکه دارای رشته بلندی از ابریشم سیاه و سفید با ملیله دوزی است.

لباس محلی مردان لر بختیاری

سرپوش مردان لر بختیاری کلاهی نمدی است که به آن کلاه خسروی هم گفته می شود و به رنگ های مشکی و قهوه ای روشن و تیره و سفید است.

مردان لر بختیاری پیراهنی به نام چوقا به تن می کنند که دست بافت زنان عشایر است که از پشم بز به دو رنگ سیاه و سفید تهیه می شود و خاصیت ضد باران دارد و گرما را در زمستان نگه می دارد و در تابستان رطوبت و خنکی را حفظ می کند. نقش های چوقا، ستون هایی کوتاه و بلند هستند و طرح این ستون ها رااز ساختمان های دوره هخامنشی می دانند که درآن سیاهی ها رو به پایین و سرنگونی و سفیدی ها رو به بالا و سربلندی دارد.

پوشش پایین تنه از شلواری به نام شولار دبیت به رنگ مشکی استفاده می شود که شلواری گشاد و بسیار آزاد است؛ و پوشش پا گیوه است که در تابستان رطوبت و خنکی را حفظ می کند و در زمستان گرما را نگه می دارد.

لباس محلی زنان لر بختیاری

پوشش سر لچک و میناً لچک کلاهی است که زیر مینا استفاده و با انواع سکه های قدیمی، مروارید، سنگ و پولک تزیین می شود و انواع مختلف دارد. سیخکی، ریالی، صدف، که رایج ترین آن ریالی است که از سکه های قدیمی استفاده می شود.

مینا روسری از جنس حریر و ابعاد بسیار زیاد به شکل مستطیل است که به صورت بسیار خاصی بسر می کنند مینا را با سنجاق محکم به توسط بندی از یک سوی لچک به سوی دیگر آن از پشت سرشان می آویزند که به آن سیزن گفته می شود. وبعد موهای جلوی سر را تاب می دهند و از زیر لچک بیرون می آورند و در پشت مینا پنهان می کنند و آن موها را ترنه می نامند و با مهره هایی با رنگ های مختلف آن را تزئین می کنند که جلوه ای خاص به زیبائی مینا می دهد.

تن پوش زنان لر بختیاری پیراهنی است به نام جومه یا جوه این پیراهن معمولاً دو چاک در اطراف کمر دارد و تا پایین کمر می رسد و زیر آن دامن بسیار پرچینی به نام شولارقری می پوشند که برای تهیه آن گاه از ۸ تا ۱۰ متر پارچه استفاده می شود

جلیقه (جلیزقه) روی پیراهن پوشیده می شود که از جنس مخمل است. همچنین زنان بازوبندی (بازی بند) نیز بدست می کنند که با مهره های رنگی و سنگ تزیین می شود. البته استفاده از آن خیلی عام نیست و بیشتر در عروسی پوشیده می شود.

پوشش پایین تنه از شلواری معمولی و گیوه استفاده می شود.

رنگ لباس زنان لر بختیاری الهام گرفته از طبیعت است. زنان و دختران جوان در لباسهای خود از رنگ های روشن استفاده می کنند و رنگ لباس خانم های مسن، تیره است به دلیل احترام به سن و سال آن ها.

لباس های محلی ایران – پوشش مردان و زنان بختیاری

لباس محلی گیلانی ها

آثار باستانی به دست آمده در سراسر سرزمین گیلان، سوابق زندگی در این منطقه را به بیش از چهار هزار سال می رساند. پوشاک مردم گیلان در گذشته های دور نیز از میان این اشیای به دست آمده قابل شناسایی است.

طرح چهره یک بانوی گیلک که بر روی یک جام پوسیده مفرغی به دست آمده است، نشان می دهد که زنان گیلان روسری بزرگی بر سر می گذاشتند و با پیشانی بندی که از روی پیشانی عبور می کرد و در پشت سر گره می خورد، روسری را روی سر نگاه می داشتند.

این جام مفرغی که از مارلیک به دست آمده است، به بیش از سه هزار سال پیش بازمی گردد. همین تصویر نشان می دهد که بقیه روسری روی دوش و سینه قرار می گرفت و دنباله آن دوباره از زیر چانه به طرف بالا کشیده و در کنار گوش به پیشانی بند متصل می شد.

در مجسمه ای طلایی که از مارلیک به دست آمده است، یقه ایستاده بر گردن مجسمه را در زیر دو حلقه زینتی می توان مشاهده کرد. دو نشان متقارن و نیز آویزی با زنجیر بر سینه مجسمه به چشم می خورد. موی سر تزیین شده است و حالتی شکوهمند دارد.

همین طرح های قلم زنی روی آثار مفرغی، پوشاک مردان باستانی گیلان را نیز ارائه می نماید؛ کلاهی از جنس پارچه ضخیم یا نمد، پیراهن آستین کوتاه با دامن کوتاه با کمربندی پهن که بر کمر مرد بسته شده است.

در غرب گیلان زنان تالش معمولاً روسری های پهن و سفید را با پوشش بیشتری به کار می برند.

ردپای پوشاک مردم گیلان از گذشته های دور تا سال های معاصر به سختی ممکن است و تنها کلاه نمدی و چوموش را می توان بر جای مانده از آن دوران دانست. بومیان گیلان زمین، کت پشمین خشن بافتی به نام «چوخا» یا دارند، شلوار آن ها معمولی و پشمی است که لیفه ای یا میان ساق است و کلاه نمدی و چوموش مکمل لباس آنهاست.

پیراهن مردان بیشتر به رنگ قرمز تند یا کمی روشن تر و بدون یقه است. آستین پیراهن راسته و بدون مچ و پیراهن دارای چاک در قسمت راست سینه است. معمولاً اندازه پیراهن بلند نیست. پارچه شلوار مردان گیلک غالباً توسط زنان بافته می شود.

 

یک شال نیز برای پیچیدن روی کمر استفاده می شود که از پارچه دست بافت و با نقوش هندسی و رنگین است. این شال بیشتر در جشن ها و عروسی ها به کار می رود. کلاه مردان نمدی و از پارچه زمخت بافت پشمی است. گالشان (دامداران کوهستانی) کلاهی پوستی دارند و علاوه بر آن از شولا یعنی بالاپوش نمدی و نیمه بلند استفاده می کنند.

لباس های محلی ایران – لباس گیلانی ها

لباس محلی مردان لر

شال:پارچه بلند و سفیدی است به عرض ۶۰ تا۹۰ سانتیمتر و به طول ۶ تا ۹ متر و از جنس چلوار، که آن را چند دور به کمر می پیچند و علاوه بر آن در مواقع ضروری ازآن به عنوان کفن یا پیچاندن جای زخم یا طناب نیز استفاده می شود.

ستره: قبای مخصوصی است که اندازه آن تا زیر زانو بوده، بیشتر در مواقع رسمی از آن استفاده می شود و از قدیمی ترین نوع پوشاک ایران است. کلاه نمدی:کلاه گرد بدون لبه ای است که از نمد ساخته شده است.

کپنک (فرجی): یک نوع قبای پشمی محکم است که معمولاً مورد استفاده چوپانان است. در مواقع جنگ از آن به عنوان لباس رزم استفاده می شود، زیرا ترکیب بسیار فشرده ای درساخت آن به کار رفته است.

گیوه: نوعی کفش دست ساز محلی است که کف آن چرم یا پلاستیک ضخیم و محکمی است که رویه آن به وسیله نخ تابیده بافته می شود.

چوغا:نوعی بالا پوش مردانه است که بیشتر در منطقه بختیاری لرستان و چهارمحال بختیاری مورد استفاده قرار می گیرد. جنس چوغا از پشم گوسفند است و معمولاً توسط زنان بختیاری بافته می شود.

لباس محلی زنان لر

جومه: نوعی پیراهن زنان لرستان که به صورت آزاد، بلند و بدون یقه است.

کلنجه: بالاپوش یراقدوزی شده ای است که در بسیاری از موارد رویه جلوی آن را سکه دوزی و تزیین می کنند.

تره و گل ونی: تره پارچه ابریشمی مخصوصی است که زنان لر به سر می بندند و به لری آن را ساوه می گویند. تره را در حالت عادی می بندند و برای شرکت در مراسم و جشن و سرور، نوعی از آن را به نام گل ونی که رنگین است روی تره می بندند.



تبلیغات متنی